Dijitalleşme kavramı, özellikle 4. Sanayi Devrimi bağlamında "Milli Teknoloji Hamlesi" olarak adlandırılan süreçte, geleneksel iş yapma biçimlerinin bilişim teknolojileriyle entegre edilmesinin ötesine geçerek dijital dönüşüm anlayışını benimsemektedir. Dijital dönüşüm, teknolojinin etkin kullanımı sayesinde iş süreçlerinin yeniden tasarlanması ve bu sayede zaman, emek ve kaynak tasarrufu sağlanması olarak tanımlanabilir. Bu dönüşüm, yalnızca işleyişi iyileştirmekle kalmaz, aynı zamanda bireylerin problem çözme yöntemlerini, alışkanlıklarını ve tutumlarını değiştirerek geniş çaplı bir dönüşüm sürecini temsil eder. Bu nedenle dijital dönüşüm; insan odaklı, teknoloji ve kurumsal vizyonu birleştiren bütüncül bir yaklaşımdır.

Her ne kadar dijital dönüşüm uygulamaları çoğunlukla endüstri odaklı olsa da farklı alanlarda da çeşitli etkiler yaratmaktadır. Yükseköğretim bu alanların başında gelir ve çok boyutlu yapısı nedeniyle dijital dönüşüm açısından oldukça karmaşık bir alandır. Üniversitelerde bir taraftan organizasyonel yapı ve idari işleyişte dönüşüm yaşanırken, diğer taraftan öğretim ve araştırma faaliyetleri dijital dönüşümün kendine özgü uygulama alanlarını oluşturmaktadır. Ayrıca üniversitelerin, farklı sektörlerin dijital dönüşümüne yönelik bilgi üretimi ve insan kaynağı sağlama misyonları, bu süreci daha da kapsamlı ve karmaşık hale getirmektedir.

Günümüzde üniversitelerin, eğitim faaliyetlerini zaman ve mekân kısıtlamalarından bağımsız hale getirmek için mevcut bilgi teknolojilerini kullanma ve yeni teknolojiler geliştirme çabaları dikkat çekmektedir. Özellikle COVID-19 pandemisi sonrasında, eğitim alanında dijital çözümler hızla yaygınlaşmış ve dijital dönüşüm sürecini hızlandırmıştır. Yükseköğretim kurumlarının yönetim, altyapı, iş süreçleri ve kişisel gelişim alanlarında dijital dönüşüme yönelik önemli adımlar attıkları ve entegre çözümlere büyük yatırımlar yaptıkları görülmektedir.